Maren van Emonwald

Alder's Burcht

door Eric

Een feestje en een oude bekende

'Ben vissen' stond er op het briefje aan de deur die toegang verleende tot de burcht onder de imposante boomstronk.
"Eerst 'geen knollen'," zei Richard, wijzend naar Miroslav die net buiten de omheining zijn paarden aan het verzorgen was, "en nu dit. Voor een eigenaar van een gasthuis is hij niet echt een welkomend type, die Alder."
"Dat valt erg mee, en kijk: de deur is open." zei Victoria en ze stapte naar binnen.
Richard volgt haar en kijkt om zich heen. "Interessante aankleding met al die slingers, echt een plattelandstype, zeker?"
"Misschien was er een feestje," zegt Thorsten en hij wenkt in de richting van een snurkend figuur bij de open haard. In zijn hand houdt de slaper een halfvolle fles wijn.
"WAAAHHH," schreeuwt Richard, "die slingers bijten!"
-
"VOORVADERVERDOMME", roept Thorsten, "het is die klootzak Frey, mijn nemesis. Hij heeft Manfred verraden! We hadden hem binnen bij die slangen moeten laten liggen! Ik steek hem dood in zijn dronkaardsroes die hij zonder twijfel heeft betaald van het verradersgeld dat hij heeft opgestreken voor het verlinken van mijn mentor!"
"Doe het niet!" roept Richard zijn pijn wegbijtend.
"Oke, dan tea-bag ik hem wel even terwijl je rust pakt."
-
Even later komt Victoria terug uit het gebouw. "Geen patienten te zien, dus dat is goed, en het lijkt er op dat we alle wormen de kelder in hebben geveegd." Op lagere toon: "En volgens mij is dat niet het enige wat zich in Alders wijnkelder ophoudt."
"Wat?!" zeggen Richard en Thorsen in koor.
"Ik meende een laag gegrom te horen…"
-
Nadat de deur richting de kelder is gebarricadeerd en de gemeenschappelijke ruimte definitief vrij van slangwormen is verklaard besluit het genootschap hun nachtrust te nemen in het lege hospitaal. Ieder hoopte op een vreedzame nacht, maar diep in hun harten wisten ze wel beter.


Nacht in de burcht

Victoria kan niet de slaap vatten en besluit om meer te weten te komen over de vloek van haar fey-patroon. Ze wandelt ongemerkt naar buiten en gaat voor de burcht in het maanlicht zitten. In haar schoot heeft ze een kom met water. Ze ontknoopt de hoofddoek waarmee ze haar mismaakte oog verbergt en kijkt in het stille water, balancerend op de grens tussen de materiele wereld en de wereld van de fey, hopend op een glimps van diegenen die meekijken.
-
Plots hoort ze achter zich een gegnuif en geschoffel. Ze draait zich om, en staat oog in oog met een groot everzwijn, dat gezapig van een druivenstruik staat te eten. Zonder het zwijn uit het oog te verliezen klopt ze naarstig op de deur van de burcht. En nogmaals, luider.
-
Ze hoort haar companen niet. Zou ze nu toch alleen gevangen zitten aan de andere kant? Nog een kans! Ze wendt haar krachten aan en blaast de deur uit zijn voegen.
-
Thorsten en Richard schrikken wakker.
"Wah, wah?" kreunt Richard. "Ik droomde net over Klaartje, dat hete dingetje van vorig jaar zomer, die gnuifend druiven zat te eten."
"Kom mee!" roept Thorsten, die reeds naast zijn bed staat.
-
Op het moment dat Richard en Thorsten naar buiten stormen, zet het zwijn het op een lopen.
"Zien… zien jullie dat… dat… ding?"
"Ja, een everzwijn, Victoria. Alles is goed."
"Alles… goed. Ja." zucht Victoria.
"Tijd om je rust te pakken, Vic." zegt Richard.
Terwijl de jongens terugkeren naar hun hospitaalbedden, kijkt Victoria nog een keer om zich heen.
Daar ziet ze plots, bovenin de boom, een weerzinwekkend figuur. Gehurkt, observerend, een gedrocht met een paardenschedel als hoofd.
"Hihihi, Victoria toch", lachend, hinnekend?, schuddend met het hoofd.
-
De volgende dag vertrekken onze helden richting Forbeke, maar niet voor Victoria een paar verwensingen aan het adres van Alder heeft achtergelaten op het briefje aan de deur (die zo goed en zo kwaad als het kon weer in de deuropening is gezet).
De weg naar Forbeke

Comments

SandyShades

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.